reactie 0

Kon je mijn ziel maar zien

Zie mij, kijk eens verder dan de buitenkant

Dit filmpje laat je zien hoe wij veelal ouderen beoordelen op het oude versleten lichaam, alsof er daarbinnen niks meer is. Hoe pijnlijk moet dat zijn voor de mens en de ziel in het oude lichaam. Aandacht, Acceptatie en Aanraking zijn de drie A’s waar wij allemaal niet zonder kunnen…. Tot de dag dat we gaan…

Hieronder de vertaling:
Wat zie je, verzorgende, wat zie je?
Denk je, als je naar me kijkt:
Wat een nurkse oude vrouw, ze is niet erg wijs,
En onzeker in haar bewegingen, met wazige ogen.
Die kleine hapjes van haar eten neemt en geen antwoord geeft,
Als je op luide toon zegt — “Probeer het toch eens.”

Die er geen erg in schijnt te hebben wat je doet,
En altijd een kous of schoen kwijt is.
Die tegenstribbelend of juist heel meegaand, je je gang laat gaan,
Met baden en voeden, een lange dag nog te gaan.
Wat denk je dan, is dat wat je ziet?
Kijk dan beter, verzorgster, je kijkt naar MIJ…
Ik zal je vertellen wie ik ben, nu ik hier zo stil lig;
Als ik opsta als jij het zegt, als ik eet wanneer jij dat wilt.
Ik ben het jongste kind uit een gezin van tien met een vader en moeder,
Broers en zussen, die van elkaar hielden,
Een jong meisje van zestien met vleugels aan.
Dromend dat ze binnenkort een vriendje heeft;
Een bruid van twintig jaar — mijn hart maakt een sprong,
Me mijn beloftes herinnerend die ik heb gegeven;
toen ik 25 was had ik zelf kinderen,
waarvoor een veilig, gelukkig thuis nodig was;
Een vrouw van 30, met opgroeiende kinderen,
aan elkaar verbonden door een band die hecht was;
Toen ik 40 was waren mijn zoons al groot en uit huis,
Maar met mijn man aan mijn zijde rouwde ik er niet om;
Toen ik 50 was waren er nieuwe baby’s in huis,
Opnieuw was het huis vol, het huis van mijn geliefde en mij.
Toen kwamen de donkere tijden, mijn man overleed,
Ik keek naar de toekomst, met angstig gemoed,
Want mijn kinderen hadden nu een eigen gezin,
en ik denk aan de jaren van liefde die ik heb gekend;
Ik ben nu een oude vrouw en de natuur is wreed —
Het zit in de aard van de natuur om oude mensen als gekken eruit te laten zien.
Het lichaam is verschrompeld, elegantie en levensvreugde zijn verdampt,
Er zit nu een steen op de plek waar ooit mijn hart zat,
Maar binnen in dit oude lichaam zit nog steeds een jong meisje dat hunkert.
En zo nu en dan zwelt mijn oude hart nog op.
Ik herinner me de vreugde, Ik herinner me de pijn,
En af te toe herbeleef ik mijn leven,
Ik denk aan al die jaren, veel te weinig — veel te snel voorbij gegaan,
En accepteer dat alles eindig is —
Dus open je ogen, verzorgster, open ze en kijk,
Geen kribbige oude vrouw, kijk beter, verzorgster — kijk naar MIJ!
Denk aan deze woorden van de stervende vrouw, als we naar de oudsten in onze maatschappij kijken. En deel dit gedicht met je vrienden zodat ze ook de kans krijgen om de wijze woorden van deze oudere vrouw te lezen!

Schrijf een reactie